Kabita 4

बुद्धिमान प्राणी !
मान्छे भनेर चिनिने
मान्छेभित्र
अर्को मान्छे हुँदो रहेछ, बाहिरको मान्छे
मान्छे जस्तो देखिए पनि
मान्छे भित्रको मान्छे
बिल्कुल फरक हुँदो रहेछ ।

मुखले मान्छे बोले पनि
उही मान्छेभित्र मनले
अर्कोमान्छे बोल्दो रहेछ, मान्छेको छाला ओढेर
मान्छे भनेर चिनिने
त्यही मान्छेभित्र
कुमान्छेको डरलाग्दो
बिराटस्वरुप हुँदो रहेछ ।

मान्छेले मान्छेलाई
मान्छे जस्तो देखे पनि
मान्छेभित्रको त्यो
कुमान्छे देख्न नसकिंदो रहेछ, मान्छेले आफूलाई
'मान्छे भएको' देखाउन खोजे पनि
उही मान्छेले आफूभित्र सधैं
कुमान्छे लुकाएर राख्दो रहेछ ।

Kabita 3

जानु थियो जहाँ मलाई गएर पनि फर्किएछु,
केही ल्याउने आशा थिएन तर म त रित्तिएछु,
कसरी म पुगे त्यहाँ कस्ले मलाई लग्यो त्यहाँ,
यात्रा कस्तो भयो कुन्नी कस्ले भनिदेला यहाँ,
पुगेर पनि फर्किसके सम्झिदा त झस्किएछु,
केही ल्याउने आशा थिएन तर म त रित्तिएछु,
हिंडे थिए पाइला हरु अर्कै ठाउ पुग्छु भनि,
बिच मा पुगि अल्मलियो कहा कता जाउ भनि,
कहिले नपुगेको ठाउ पुग्दा त तर्सिएछु,
केहि ल्याउने आशा थिएन तर म त रित्तिएछु
जानु थियो जहा मलाइ गएर पनि फर्किएछु,
केहि ल्याउने आशा थिएन तर म त रित्तिएछु ।

Kabita 2

घरघर झगडा यो,आज कल्ले गरायो
किन पलभरमै त्यो,भाइचारा हरायो?
तनमन  वनपाखा, हेर देशै  उदासी
दिन दिन किन लड्छौ,भाइ नेपलवासी?

                   

डमडम कुहिरोले, जून आकाश  ढाक्दा
धुरुधुरु मन मेरो, रुन्छ तारा न हांस्दा।
विमल गगन हो यो,  देश नेपाल मेरो
जन जति सब तारा, जून पाहाड मेरो ।।

                   

सब जग तिर रातै,  रक्तको भेल बग्दा
थररर मुटु काँप्यो,लौ न यी भाइ मर्दा ।
डुडुडुडु  बमगोला , पड्किएको छ ब्यर्थ
यति भलभल बग्ने, रक्तको खै त अर्थ??                       

                 

जव जव  धरतीमा,  युद्दको बास हुन्छ
सब झलमल बल्ने ,सृस्टिको नास हुन्छ।
अब बल न गरौं हे,  युद्दको पार  हुन्न
जन सब न रहे यो, क्रन्तिको सार हुन्न।।

                  ५
पल पल न मगाऊँ,  सर्प गोला विदेशी
भलभल  न बगाऊँ,  रक्त तातो स्वदेशी।
खलबल न  बनाऊँ,  शान्त नेपाल हाम्रो
डगमग  न  डगाऊँ,  राष्ट्रको शान हाम्रो।।

                 

खलखल पसिनाको, मूल ठूलो फुटाऊँ
नवनव  रचनामा,  शक्ति सारा जुटाऊँ।
परभर  न परौं है, भूमि आफै सजाऊँ
अलमल न गरौं है, राष्ट्र आजै  बचाऊँ।।

 

सँगसँग रथ हाँकौं, लक्ष्य सोझै पुगिन्छ
दलदल भुवँरीमा,  नत्र  छिट्टै  डुबिन्छ ।
अब समय न टारौं, द्वन्द आगो न पालौं  

अझ पनि छ नि वेला,शन्तिको दीप बालौं।।

Kabita 1

खुइय खुइय सुस्केरा

बाँचेका मनमा मैला

बाँचेका अर्ध अंगमा

साँचेका खैलाबैला ।

के भनेर आएका हौँला

के दिएर जाऔँला

आफैँमा नष्ट भएर

के लिएर जाऔँला ।

यि हात के अर्थले भन्नु

औँलाहरुका विना

कसरि शरिर भनुँ

शिर पाइताला विना ।

देशलाई कसरि नापुँ

सिमा सर्दै गए

छिमेकि कसलाई मानुँ

छिन छिनमा मर्ने भए ।

आफँै अनुहार कोतरेर

अधिकार माग्दैछौँ

नदेखि छिँडिमा गाढधन

पल्लो घर चहार्दैछौँ ।

आफँैमाझ लुछाचुँडी

जनता सुकेका गफले

कसैका ठूला भूँडी ।

पुर्खाले दिएका सम्पत्ति

फ्याँकीएका नालीमा

आँगनमा बसेर आफ्नै

वारुद फ्याँक्दै पालीमा ।

पराल सुकेझैँ आमा

न रुप छ न रंग

विदेशी निन्द्राको मातमा

सन्तान सँधै नै दंग ।

छाना भित्ता र जगविना

घर कसरि बन्ला र

आँफै आफँैमा लड्दा

कसैले हामिलाई गन्ला त ।

सँधैका विदेशी भयौँ

फर्कने लक्षण छैन

सुस्केरा लम्बिँदैछ

रोकिने कदापि होइन ।

Gajal 26

Gajal 27

Gajal 28